designoverlay: show | hide | 30% | 60% | 90%
Eric Oosthoek
Na dertig jaar als regisseur-producer en eindredacteur drama voor de Publieke Omroep gewerkt te hebben ben ik per 1 januari 2007 voor mezelf begonnen. Je vindt alle informatie over mij en mijn werk op www.allfiction.nl

Opleiding

Je vindt alle informatie over mij en mijn opleiding op www.allfiction.nl

Eric Oosthoek update:

'Het laatste jaar werk ik aan de novelisation van mijn filmscenario TERUG NAAR CLAIRE ISLAND. Het scenario werd in opdracht van Theorema Films en de IKON Televisie geschreven en vertelt het verhaal van een vader en een zoon en hun onvermogen om te kunnen vergeten. Sinds 1 september 2008 zijn alle rechten van dit project terug bij ALL FICTION.
Een samenvatting:
DAVID GRIFFIOEN (55) is bioloog en vogelkenner. Hij werkt al bijna twaalf jaar aan een dissertatie over het leefgedrag van een van de grote roofvogelsoorten, de steenarend (‘the golden eagle’). Voor zijn onderzoek brengt hij acht maanden per jaar door op de Orkney’s, een eilandengroep voor de Schotse noordkust. In de ogen van DUNCAN BOSWELL (60), goede vriend en plaatselijk huisarts, is ‘DAVY’ [1] in die twaalf jaar ‘a bloody crofter’ [2] geworden.
Zijn vrouw JULIA (51) is zangpedagoge en succesvol kinderboekenschrijfster. Zij geeft per seizoen een aantal seminars aan het Conservatorium van Amsterdam. De rest van het jaar werkt ze aan haar nieuwste boek en woont ze bij DAVID op White Head, hun kleine witte huis hoog op de kliffen van Claire Island.
DAVID en JULIA hebben twee kinderen, MARK (32) en KIM (28). MARK heeft het muzikale talent van zijn moeder geërfd. Hij is alt-saxofonist in het Amsterdams Saxofoonkwartet. KIM is een mooie, naar binnen gekeerde vrouw. Ze is keramiste en leeft voor haar vak. In dat opzicht, maar ook fysiek, is ze het evenbeeld van haar vader. KIM houdt van de ruige, Keltische sfeer waarin haar ouders grote tijd van het jaar leven. Ze probeert DAVID en JULIA daar zo regelmatig mogelijk te bezoeken. MARK daarentegen is te rusteloos voor het saaie en regelmatige leven op Claire Island en beperkt zijn bezoeken tot de rituelen rond de feest- en verjaardagen.

Het is het eind van de middag, in het voorjaar van het jaar 2000. Ondanks het feit dat JULIA die dag jarig is, lijkt het een dag als alle andere. DAVID zit later dan gewoonlijk nog in zijn waarnemingspost op het hoogste punt van het eiland en werkt zijn dagelijkse logboek bij. MARK is op White Head bezig met de voorbereidingen voor het avondmaal. JULIA en KIM zijn over een pad langs de hoge rotsen op weg naar boven om DAVID over te halen om naar huis te komen. JULIA maakt grappen en roept iets provocerends naar DAVID, die verstoord van zijn telescoop opkijkt. KIM schiet in de lach en kijkt even om naar haar moeder. Op dat moment stapt ze op een losliggend stuk rots en glijdt ze uit. Met een gil van angst schiet KIM over de rand van de klif, maar ze weet zich in paniek aan een richel in de steile wand vast te klampen. DAVID ziet wat er met zijn dochter gebeurt, maar is te ver weg om te kunnen ingrijpen. MARK hoort KIM schreeuwen en ziet vanuit het keukenraam hoe JULIA wanhopig probeert haar dochter te bereiken. Terwijl MARK naar buiten rent, ziet hij hoe KIM in paniek de uitgestrekte hand van haar moeder grijpt en JULIA en KIM vervolgens samen in de afgrond storten, de hoog opspattende branding tegemoet.


De tragische dood van de twee vrouwen schokt DUNCAN en de andere eilandbewoners, maar aan DAVID en MARK gaan de berging van de lichamen, het onderzoek door de plaatselijke politie en de begrafenis van JULIA en KIM als in een bange droom voorbij. DAVID leeft in één grote kramp en lijdt aan zijn schuldgevoel. Hoewel het maar de vraag is of dat terecht is, rekent hij zichzelf de dood van zijn vrouw en dochter aan. Hij had het pad beter moeten beveiligen, hij had hen moeten verbieden naar de observatiepost te komen, hij had ze niet alleen mogen laten! MARK is woedend, op zichzelf, op DAVID, op hun verdriet, op hun machteloosheid, maar hij is niet in staat de waan waarin zijn vader verkeert te doorbreken.
Drie dagen na de dubbele begrafenis op Primrose Field verlaat MARK na een machteloze uitbarsting tegen alles en iedereen Claire Island om er voorlopig niet meer terug te keren...

Nu:
Het overgrote deel van dit filmverhaal zal zich afspelen in de lente van 2001, precies één jaar na het noodlottige ongeval. MARK heeft zichzelf weer enigszins onder controle. Na een periode van hard werken, lange buitenlandse tournees en pogingen om zijn verdriet te vergeten is het tot MARK doorgedrongen dat DAVID en hij elkaar nodig hebben. Als hìj niets iets doet, zal niemand iets doen, zijn vader zeker niet. Voor het eerst na de vlucht voor hun gezamenlijk verdriet komt MARK terug op Claire Island, op de sterfdag van zijn moeder en zusje. MARK is op zoek naar verzoening en hereniging en wil proberen het verbroken contact met zijn vader te herstellen.
Na aankomst van de ferry in de haven wordt hij opgewacht door een jonge vrouw, SARAH FERGUSON (28). In een bijna hallucinerende ervaring ondergaat MARK de gelijkenis met KIM, zijn gestorven zusje. SARAH blijkt Schots en afkomstig van Claire Island, maar spreekt tot verbazing van MARK heel behoorlijk Nederlands. Ze heeft de laatste twee jaar in het kader van een universitair uitwisselingsproject in Amsterdam gestudeerd, en werkt nu al zes maanden als onderzoeksassistente van zijn vader. SARAH waarschuwt hem in bedekte termen dat DAVID nogal gespannen is. De laatste tijd hebben ze een groot aantal dode vogels op het eiland gevonden. Op het eerste gezicht vertoonden de kadavers geen sporen van olie of andere zichtbare kenmerken van een externe doodsoorzaak. In de week voor MARK’s komst echter heeft DAVID sectie gepleegd op een aantal kadavers. Gebleken is dat alle vogels overleden waren aan hetzelfde type interne bloeding. DAVID probeert nu wanhopig achter de oorzaak te komen van de onbekende ziekte. Een epidemie van enige omvang zou een ecologische ramp betekenen en een directe bedreiging vormen voor de toekomst van zijn geliefde steenarendenpopulatie.
De autorit van de kleine vissershaven in Skara Brae naar het hooggelegen White Head voert langs Primrose Field, het kerkhof waar JULIA en KIM begraven liggen. De tocht is voor MARK een beproeving. Uit een tactvolle reactie blijkt dat SARAH van de recente tragedie in het leven van DAVID en MARK op de hoogte is.
Het weerzien van vader en zoon verloopt ongemakkelijk en stroef. DAVID is op de hoogte van zijn komst, maar hij heeft geen tijd voor MARK. Hij staat in de keuken met opgestroopte mouwen voor een houten tafel met bebloede kadavers en lijkt de dood van zijn vrouw en dochter uit zijn leven weggesneden te hebben. Het lukt MARK niet om tot zijn vader door te dringen. DAVID vecht tegen de klok.


De laatste dagen hebben SARAH en hij opnieuw een aantal dode vogels gespot. DAVID kan echter pas alarm slaan, wanneer de hoeveelheid omgekomen dieren groot genoeg is voor een wetenschappelijke aanname. Om de bevolking van de eilanden niet onnodig ongerust te maken, wil hij de vondsten daarom zo lang mogelijk stil houden. MARK begrijpt niet waarom die geheimzinnigheid nodig is, maar DAVID weigert te argumenteren. Hij gaat morgen samen met SARAH de kadavers verzamelen en naar White Head brengen. MARK móet hen daarbij helpen. DAVID vraagt het niet, hij stelt het vast. Op dat moment beseft MARK hoe moeilijk het zal zijn op opnieuw contact met zijn vader te maken.
De volgende morgen vroeg begint het werk in het veld. Er wordt nauwelijks gesproken. SARAH kent de procedure van het opbinden van de dode vogels en werkt routineus door. MARK voelt zich eenzaam en nutteloos. De kadavers stinken, zijn handen zijn niet gewend aan dit soort werk en hij bespeurt voor het eerst een opkomende hoogtevrees.
DAVID is zo mogelijk nog botter dan de dag ervoor. Hij gaat ieder persoonlijk contact uit de weg en behandelt MARK als een beginnende onderzoeksassistent. Ook SARAH laat merken dat ze niet goed begrijpt waarom DAVID zo vijandig doet.
Laat in de middag sjouwen SARAH en MARK tientallen met de poten samen-gebonden dode vogels aan een lange stok in de richting van White Head. DAVID is in de waarnemingspost bezig met spotten. MARK kijkt naar dat vertrouwde silhouet achter de telescoop. Dan knapt er iets in MARK. Vanaf die plek...' (updated 2210 dagen geleden)



(persoonlijk adres)
Silodam 345
1013 AW Amsterdam
020 - 42.05.774 (vast)
geheim (mobiel)

Contact

- Stuur een mail
- Web: www.allfiction.nl

Materiaal


Foto's (4)


Werken